woensdag 6 juni 2007
6 juni 2007
Na een lange dag werken, maar die toch veel te snel voorbij gaat, ben ik gezellig en lekker met Rikta en Ulka, chotpoti en fuska wezen eten en lachee gedronken.
dinsdag 5 juni 2007
visum
Na veel gedoe, heb ik mijn visum verlengt gekregen. Jippie!!!!!! Kunnen we nog even blijven.
zaterdag 2 juni 2007
klein stukje
Ik ben vorige week met de directeur en anderen naar Chittagong en Cox’s Bazaar ( het langste strand ter wereld) geweest. Hun hadden daar meetings en ik deed ondertussen aan het zwembad liggen. In Cox’s Bazaar was de zee te rumourig om er in te zwemmen. De avond ervoor waren 3 jongens vedronken. Jammer, want ik had wel graag een duik genomen. Lekker kreeft en mega gambas gegeten. Maar het is wel een hele reis en je bent meer onderweg dan dat je daar bent.
Vandaag ben ik naar Dhaka geweest. Dhaka ligt 20 km hier vandaan, maar het duurt 1 ½ tot 2 uur voordat je er bent. Ik heb daar met Tania wat geshopt en zijn daarna naar de beautysalon geweest, waar je voor bijna niks, manicure, pedicure, massages etc. krijgt. Vandaag een massage gehad en mijn wenkbrauwen laten epileren. Dat doen ze hier op een heel vreemde manier met flosdraad.
De mensen hier zijn allemaal zo leuk. Ze zijn elke dag blij om je te zien. Ik wil nog veel langer blijven. Voor het land hoef je het hier niet echt voor naar toe te gaan. Maar de ervaring die ik nu meemaak is echt een topper.
Even wat feiten. Het is vandaag 2 juni 2007. Het is buiten tegen de 40 graden. Gisteren heeft het even geregend en mega geonweerd, (sinds lange tijd). Het is nu mango seizoen en die vliegen je hier om de oren. Het is rennen geblazen wie het snelste de mango heeft, leuk schouwspel.
Vandaag zit het allemaal tegen. Afspraken die gemaakt waren die niet nagekomen kunnen worden, maar de grootste ramp is, dat het op dit moment erg moeilijk is om een nieuw visum te krijgen. Politiek is er op dit moment veel rumeurigheid. Politici, maar ook veel zakenmensen worden gearresteerd en dat schijnt zijn invloed op alles te hebben, zo dus ook op mijn visum.
Ik zit wel met mijn handen in het haar. Als ik geen verlenging krijg moet ik woensdag vertrekken. En dat kan eigenlijk echt niet nu. Morgen weet ik meer. Duimen allemaal!
Vandaag ben ik naar Dhaka geweest. Dhaka ligt 20 km hier vandaan, maar het duurt 1 ½ tot 2 uur voordat je er bent. Ik heb daar met Tania wat geshopt en zijn daarna naar de beautysalon geweest, waar je voor bijna niks, manicure, pedicure, massages etc. krijgt. Vandaag een massage gehad en mijn wenkbrauwen laten epileren. Dat doen ze hier op een heel vreemde manier met flosdraad.
De mensen hier zijn allemaal zo leuk. Ze zijn elke dag blij om je te zien. Ik wil nog veel langer blijven. Voor het land hoef je het hier niet echt voor naar toe te gaan. Maar de ervaring die ik nu meemaak is echt een topper.
Even wat feiten. Het is vandaag 2 juni 2007. Het is buiten tegen de 40 graden. Gisteren heeft het even geregend en mega geonweerd, (sinds lange tijd). Het is nu mango seizoen en die vliegen je hier om de oren. Het is rennen geblazen wie het snelste de mango heeft, leuk schouwspel.
Vandaag zit het allemaal tegen. Afspraken die gemaakt waren die niet nagekomen kunnen worden, maar de grootste ramp is, dat het op dit moment erg moeilijk is om een nieuw visum te krijgen. Politiek is er op dit moment veel rumeurigheid. Politici, maar ook veel zakenmensen worden gearresteerd en dat schijnt zijn invloed op alles te hebben, zo dus ook op mijn visum.
Ik zit wel met mijn handen in het haar. Als ik geen verlenging krijg moet ik woensdag vertrekken. En dat kan eigenlijk echt niet nu. Morgen weet ik meer. Duimen allemaal!
maandag 21 mei 2007
finally!
Marielle in Bangladesh
7 mei 2007.
Ik kom na een lange vlucht aan op Dhaka.
Het duurt even voordat ik mijn bagage heb en de douane door ben. Ik ben 2 uur te laat, nou ja, mijn vliegtuig dan. Ik loop naar buiten en daar is een hek met een massa mensen erachter. Als het goed is wordt ik hier opgehaald, maar ja mijn vliegtuig is 2 uur te laat, zou degene die me ophaalt er wel nog zijn. Er staan een heleboel mensen die je roepen. Ik probeer een bordje met mijn naam te vinden. Maar ik zie maar niks. Na even zoeken vind ik toch een bordje met Marielle Leenders. Gelukkig! Ik ga met een busje naar Nayaranganj. De rit is 20 km, maar duurt ongeveer 1,5 uur. Daar aangekomen, wordt ik door verschillende mensen onthaald en naar mijn kamer gebracht. Voordat ik vertrok werd me verteld dat ik in het bedrijf deed overnachten, klinkt niet echt aantrekkelijk. Maar wel als je bedrijf een oud koloniaal pand is, waar ik mijn eigen eetkamer, slaapkamer en badkamer heb, met eigen bediende, die me zo weer het eten komt serveren.
Oh dat is nou weer klote, heb ik net weer een stuk geschreven valt de stroom weer uit. Kan ik weer overnieuw beginnen. Dit gebeurt dus wel een paar keer per dag. Meestal is het wel snel verholpen, alleen met dit soort dingen is het klote. Misschien hebben ze daarom nog wel zoveel handwerk hier. Ja want ik was dus net eigenlijk aan het schrijven dat de afdeling waar ik werk, Handicrafts alleen maar handgemaakte stoffen maakt. Ongelofelijk veel werk.
Oh ja, het eten was lekker en veel, ik zal hier echt niet afvallen. Maar het smaakt allemaal hetzelfde en dat is toch wel jammer als je ontbijt, lunch en diner allemaal warm is en toch wel hetzelfde smaakt, maar ik mag niet klagen.
Kumudini is wel een enorm groot bedrijf en doet van alles, volgens mij hoort het bij de top 3 van belangrijkste en welvarendste bedrijven in Bangladesh.
Ik werk met nog 2 andere designers. Een of andere gekke kwast Anis, man van 40 en Tania, meisje van 25. Tania heeft in Bangalore fashion gestudeerd en is denk ook niet heel conservatief, zoals gezegd wordt dat de meeste zijn. Het is hier wel een lache boel. Tania spreekt goed engels, Anis ook wel, en nog meerdere natuurlijk, maar de vrouwtjes, die in het atelier zitten te borduren die niet en die spreken je nog het meeste aan, en maar lachen. Woensdag foto’s met ze gemaakt, vonden ze super. Toen moest ik een Sari dragen voor de foto. Nou dat was het gebeuren van de dag.
Donderdag ben ik met Tania Dhaka in gegaan om de Kumudinishop te bekijken. Het zag er allemaal netjes en mooi verzorgd uit. Geen westerse smaak, maar iedereen hier kent wel Kumudini. Ze schijnen toch wel de hipste te zijn. Er zijn nog 2 andere grote shops, die zijn minder mooi en mindere kwaliteit, maar wel goedkoper. Ik heb een blouse van Tania’ s ontwerp gekocht.
We zijn hierna naar een paar andere shops geweest. We werden iedere keer door het busje gebracht en dan wachtte de chaufffeur van Kumudini op ons en dan gingen we weer verder.
Subro een vriend van Tania, (een bekende filmster schijnt) wilde me ontmoeten. Dus is hij ons snel tussendoor komen opzoeken. Leuke jongen, hebben met z’n drieen wel gelachen. Na het werk ging ik met Lisa naar de Dutchclub waar we vervolgens naar de Germanclub voor een darttoernooi gingen. Daar was een barbeque met in elk geval geen Bengaals eten. Ik ben bij Lisa blijven slapen. De volgende dag zijn we nog naar een antiekmarkt gegaan waar ze allemaal voorwerpen uit de gestrande schepen stropen verkopen, echt super dingen, maar veel te groot om mee te nemen. ‘s Avonds werd ik weer door het Kumudini busje opgehaald en teruggebracht. Duurde ‘slechts’ 2 uur de rit en moest een uur wachten voordat ze kwamen, ze zijn hier niet zo stipt.
Ze zijn hier super gastvriendelijk bij Kumidini, ik kan om alles vragen. Als ik slecht geslapen heb, weet ook gelijk het hele bedrijf dat en komt iedereen met suggesties en wordt zelfs het buro van de directeur leeggeruimd, zodat ik daar kan slapen. En als ik dan 3 keer zeg dat dat niet hoeft, daar luisteren ze toch niet naar. Ze zijn super lief, maar ook een beetje te beschermend. Als ik naar Dhaka wil of waar dan ook moet ik toestemming krijgen van Bhodi (betekend moeder), de moeder van de directeur. Een super lieve, jong ogende vrouw. Die je niet als een van de rijkere van Bangladesh zou aanzien, want ze zit net als iedere ander tussen alle anderen te werken. Wie er ook een probleem heeft, kan bij haar terecht en ze schijnt er alles aan te doen om je te helpen.
Kumudini hier in Naragangja is een soort van dorp binnen deze stad. Er zijn dus meerdere bedrijven op dit terrein en dit is omgeven door muren met bewaking. Veel werknemers wonen hier in appartementen.
De eerste dag dat ik aankwam, was een speciale dag, want op 7 mei 36 jaar geleden is de vader en de opa de oprichter van de huidige directeur hier ontvoert en nooit meer teruggekomen. Dit wordt nog elk jaar emotioneel gevierd en ik mocht aan die viering deelnemen. De opa en vader van Rajiv, de directeur, schijnen toch wel erg belangrijke personen te zijn geweest, ze worden overal geeerd.
Vandaag was Fair Trade dag. Daar zijn ze hier wel trots op. Alle werknemers vooral de vrouwen, maar ook hun families worden medisch gecheckt. Hebben ze medicijnen of een bril of weet ik veel nodig, dan krijgen ze dat. Zo kan iedereen er weer een jaartje tegenaan. Allemaal gratis.
Vandaag ben ik met de familie naar Mirzapur gegaan. In Mirzapur ligt het ziekenhuis van Kumudini waar het eigenlijk allemaal om draait. Iedereen kan hier indien nodig vrij opgenomen worden en gratis medicijnen krijgen. Dit financieren ze allemaal zelf en dat met de opbrengsten van de textiel, handcrafts, waar ik nu bij werk. De droom van de oprichter was om ziekenhuizen en onderwijs voor iedereen in Bangladesh toegankelijk te maken.
Kumudini Welfare Trust of Bengal bestaat uit de volgende bedrijven en instanties:
Kumudini Hospital, Nursing School,Women's Medical College,Village Outreach program,Bharateshwari Homes,Trade training School,Kumudini Handicrafts
Het ziekenhuis zag er allemaal verzorgd uit. Je voelt je dan toch wel erg nietig als je ziet wat 1 persoon heeft klaargespeeld en wat dat voor heel veel mensen nu betekend.
Ik heb overal rond mogen kijken. Ik heb zelfs gezien hoe ze autopsie doen op een echt lijk. Bizar! Is voor de studenten om zo te kunnen leren hoe het menselijk lichaam in elkaar steekt, ze ontleden alles tot op het bot. Heb het ook allemaal mogen fotograferen.
Ik ben druk bezig met het ontwikkelen van nieuwe stoffen, maar dat gaat toch echt traag. Er is tot nu toe nog geen hele stof uit handen gekomen.
Ze doen hier alles super ongeorganiseerd en dan verdwijnt dit weer en dan dat en zo is er weer een dag voorbij. Het gaat allemaal veel te snel.
Maar de sfeer zit er in elk geval wel in. Ik leer al een antal woorden Bengaals en dat vinden ze allemaal lachen.
Deze week ga ik nog een keer met de directeur en zijn volgelingen naar Chittagong en Cox’ Bazaar. Kan ik misschien een uurtje aan het strand liggen. Ik hoop van wel, want ik lijk hier ten opzichte van de andere wel heel erg bleek.
7 mei 2007.
Ik kom na een lange vlucht aan op Dhaka.
Het duurt even voordat ik mijn bagage heb en de douane door ben. Ik ben 2 uur te laat, nou ja, mijn vliegtuig dan. Ik loop naar buiten en daar is een hek met een massa mensen erachter. Als het goed is wordt ik hier opgehaald, maar ja mijn vliegtuig is 2 uur te laat, zou degene die me ophaalt er wel nog zijn. Er staan een heleboel mensen die je roepen. Ik probeer een bordje met mijn naam te vinden. Maar ik zie maar niks. Na even zoeken vind ik toch een bordje met Marielle Leenders. Gelukkig! Ik ga met een busje naar Nayaranganj. De rit is 20 km, maar duurt ongeveer 1,5 uur. Daar aangekomen, wordt ik door verschillende mensen onthaald en naar mijn kamer gebracht. Voordat ik vertrok werd me verteld dat ik in het bedrijf deed overnachten, klinkt niet echt aantrekkelijk. Maar wel als je bedrijf een oud koloniaal pand is, waar ik mijn eigen eetkamer, slaapkamer en badkamer heb, met eigen bediende, die me zo weer het eten komt serveren.
Oh dat is nou weer klote, heb ik net weer een stuk geschreven valt de stroom weer uit. Kan ik weer overnieuw beginnen. Dit gebeurt dus wel een paar keer per dag. Meestal is het wel snel verholpen, alleen met dit soort dingen is het klote. Misschien hebben ze daarom nog wel zoveel handwerk hier. Ja want ik was dus net eigenlijk aan het schrijven dat de afdeling waar ik werk, Handicrafts alleen maar handgemaakte stoffen maakt. Ongelofelijk veel werk.
Oh ja, het eten was lekker en veel, ik zal hier echt niet afvallen. Maar het smaakt allemaal hetzelfde en dat is toch wel jammer als je ontbijt, lunch en diner allemaal warm is en toch wel hetzelfde smaakt, maar ik mag niet klagen.
Kumudini is wel een enorm groot bedrijf en doet van alles, volgens mij hoort het bij de top 3 van belangrijkste en welvarendste bedrijven in Bangladesh.
Ik werk met nog 2 andere designers. Een of andere gekke kwast Anis, man van 40 en Tania, meisje van 25. Tania heeft in Bangalore fashion gestudeerd en is denk ook niet heel conservatief, zoals gezegd wordt dat de meeste zijn. Het is hier wel een lache boel. Tania spreekt goed engels, Anis ook wel, en nog meerdere natuurlijk, maar de vrouwtjes, die in het atelier zitten te borduren die niet en die spreken je nog het meeste aan, en maar lachen. Woensdag foto’s met ze gemaakt, vonden ze super. Toen moest ik een Sari dragen voor de foto. Nou dat was het gebeuren van de dag.
Donderdag ben ik met Tania Dhaka in gegaan om de Kumudinishop te bekijken. Het zag er allemaal netjes en mooi verzorgd uit. Geen westerse smaak, maar iedereen hier kent wel Kumudini. Ze schijnen toch wel de hipste te zijn. Er zijn nog 2 andere grote shops, die zijn minder mooi en mindere kwaliteit, maar wel goedkoper. Ik heb een blouse van Tania’ s ontwerp gekocht.
We zijn hierna naar een paar andere shops geweest. We werden iedere keer door het busje gebracht en dan wachtte de chaufffeur van Kumudini op ons en dan gingen we weer verder.
Subro een vriend van Tania, (een bekende filmster schijnt) wilde me ontmoeten. Dus is hij ons snel tussendoor komen opzoeken. Leuke jongen, hebben met z’n drieen wel gelachen. Na het werk ging ik met Lisa naar de Dutchclub waar we vervolgens naar de Germanclub voor een darttoernooi gingen. Daar was een barbeque met in elk geval geen Bengaals eten. Ik ben bij Lisa blijven slapen. De volgende dag zijn we nog naar een antiekmarkt gegaan waar ze allemaal voorwerpen uit de gestrande schepen stropen verkopen, echt super dingen, maar veel te groot om mee te nemen. ‘s Avonds werd ik weer door het Kumudini busje opgehaald en teruggebracht. Duurde ‘slechts’ 2 uur de rit en moest een uur wachten voordat ze kwamen, ze zijn hier niet zo stipt.
Ze zijn hier super gastvriendelijk bij Kumidini, ik kan om alles vragen. Als ik slecht geslapen heb, weet ook gelijk het hele bedrijf dat en komt iedereen met suggesties en wordt zelfs het buro van de directeur leeggeruimd, zodat ik daar kan slapen. En als ik dan 3 keer zeg dat dat niet hoeft, daar luisteren ze toch niet naar. Ze zijn super lief, maar ook een beetje te beschermend. Als ik naar Dhaka wil of waar dan ook moet ik toestemming krijgen van Bhodi (betekend moeder), de moeder van de directeur. Een super lieve, jong ogende vrouw. Die je niet als een van de rijkere van Bangladesh zou aanzien, want ze zit net als iedere ander tussen alle anderen te werken. Wie er ook een probleem heeft, kan bij haar terecht en ze schijnt er alles aan te doen om je te helpen.
Kumudini hier in Naragangja is een soort van dorp binnen deze stad. Er zijn dus meerdere bedrijven op dit terrein en dit is omgeven door muren met bewaking. Veel werknemers wonen hier in appartementen.
De eerste dag dat ik aankwam, was een speciale dag, want op 7 mei 36 jaar geleden is de vader en de opa de oprichter van de huidige directeur hier ontvoert en nooit meer teruggekomen. Dit wordt nog elk jaar emotioneel gevierd en ik mocht aan die viering deelnemen. De opa en vader van Rajiv, de directeur, schijnen toch wel erg belangrijke personen te zijn geweest, ze worden overal geeerd.
Vandaag was Fair Trade dag. Daar zijn ze hier wel trots op. Alle werknemers vooral de vrouwen, maar ook hun families worden medisch gecheckt. Hebben ze medicijnen of een bril of weet ik veel nodig, dan krijgen ze dat. Zo kan iedereen er weer een jaartje tegenaan. Allemaal gratis.
Vandaag ben ik met de familie naar Mirzapur gegaan. In Mirzapur ligt het ziekenhuis van Kumudini waar het eigenlijk allemaal om draait. Iedereen kan hier indien nodig vrij opgenomen worden en gratis medicijnen krijgen. Dit financieren ze allemaal zelf en dat met de opbrengsten van de textiel, handcrafts, waar ik nu bij werk. De droom van de oprichter was om ziekenhuizen en onderwijs voor iedereen in Bangladesh toegankelijk te maken.
Kumudini Welfare Trust of Bengal bestaat uit de volgende bedrijven en instanties:
Kumudini Hospital, Nursing School,Women's Medical College,Village Outreach program,Bharateshwari Homes,Trade training School,Kumudini Handicrafts
Het ziekenhuis zag er allemaal verzorgd uit. Je voelt je dan toch wel erg nietig als je ziet wat 1 persoon heeft klaargespeeld en wat dat voor heel veel mensen nu betekend.
Ik heb overal rond mogen kijken. Ik heb zelfs gezien hoe ze autopsie doen op een echt lijk. Bizar! Is voor de studenten om zo te kunnen leren hoe het menselijk lichaam in elkaar steekt, ze ontleden alles tot op het bot. Heb het ook allemaal mogen fotograferen.
Ik ben druk bezig met het ontwikkelen van nieuwe stoffen, maar dat gaat toch echt traag. Er is tot nu toe nog geen hele stof uit handen gekomen.
Ze doen hier alles super ongeorganiseerd en dan verdwijnt dit weer en dan dat en zo is er weer een dag voorbij. Het gaat allemaal veel te snel.
Maar de sfeer zit er in elk geval wel in. Ik leer al een antal woorden Bengaals en dat vinden ze allemaal lachen.
Deze week ga ik nog een keer met de directeur en zijn volgelingen naar Chittagong en Cox’ Bazaar. Kan ik misschien een uurtje aan het strand liggen. Ik hoop van wel, want ik lijk hier ten opzichte van de andere wel heel erg bleek.
